అసలైన జీవితం

లోకంలో అందరూ సుఖాన్నే ఆశిస్తారు. సుఖాపేక్షతోనే భగవంతుడ్ని పూజిస్తారు, అర్ధిస్తారు. బాధల్నీ, కష్టాల్నీ కలలోనైనా చూడదలుచుకోరు, అసలు చెప్పాలంటే మనిషి వికాసానికీ, చిత్త సంస్కారానికీ, హృదయ వైకల్యానికీ కష్టాలే అధికంగా తోడ్పడతాయి. ఎలా అంటే కష్టాలలో ఉన్న మనిషి తాను స్వయంగా అనుభవిస్తుండడం చేత ఎదుటి మనిషి బాధను అర్ధం చేసుకోగలడు. వీలైతే తనకు అవకాశం చిక్కితే తన శక్త్యానుసారం వాళ్ల దు:ఖాన్ని ఉపశమింపజేయడానికి ప్రయత్నించడమో చేస్తాడు.

ఈ విధంగా ఆతని మనసు పరిపూర్ణంగా కరుణాపూరితంగానూ దయార్ధమైనది గానూ మారుతుంది. హృదయ నైర్మల్యం ఏర్పడుతుంది. ఎప్పుడూ ఎడతెగకుండా కష్టాలే కలిగించమని కుంతీదేవి శ్రీకృష్ణుడ్ని కోరిందట. ఎంచేతంటే అప్పుడప్పుడూ మాత్రమే కష్టాలు కలుగుతుంటే ” అభావే విరక్తిహి ” అన్నట్లు ఆక్షణంలో వైరాగ్యం కలిగి ఆ బాధ తీరిపోగానే దానితోపాటూ ఆ వైరాగ్యం కూడా మటుమాయం అయిపోతుంది. పురాణ వైరాగ్యం, ప్రసూతి వైరాగ్యం , స్మశాన వైరాగ్యం లాగా ఎంతైనా చిత్తం చపలమైనది కదా!

 అలా కాక వరుసగా దు:ఖానుభవం కాని కలుగుతుంటే ఒకప్పుడు కాకపొతే ఒకప్పుడైనా మనిషి ఈ జగత్తు మిధ్యాత్వాన్ని గుర్తించగలుగుతాడు. అప్పుడే అసలైన జ్ఞానానికి నాంది. నిజంగా దుఖమంటూ ఒకటి ఉండడం వల్లే సుఖమంటే ఏమిటో తెలుస్తున్నది. దానిలోని తియ్యదనాన్ని అనుభవించగలుగుతున్నాం. అదంటే ఎందుకంత ప్రియత్వమో అర్ధమౌతున్నది. జీవితం అంటే ఏమిటో అర్ధం అవుతుంది. అప్పుడే జీవితం ఎలా సార్ధక్యం చేసుకోవాలో ఎవరికి వారికి అర్ధమవుతుంది.

మనిషిని సృష్టించి నీకు 40 ఏళ్ల ఆయుష్హు పో1 అన్నాడట. మనిషి కనపడ్డ ప్రతిదాన్ని సునిశితంగా పరిశీలిస్తూ ఇలా భూమ్మీద ఉన్న అన్నిటీ గురించీ తెలుసుకోవాలంటే నాకీ 40 ఏళ్లు చాలవు అన్నాడట. సరే అయితే నా ఖాతాలో ఉన్న 60 ఏళ్లు ముందు తీసుకో, తర్వాత ఈ 40 ఏళ్లు వాడుకో అన్నాడట బ్రహ్మదేవుడు. బ్రహ్మదేవుడి ఖాతాలో మొదటి 20 ఏళ్లు కోతివి. అంచేత మనిషి 20 ఏళ్ల వరకూ          ” బ్రహ్మచారీ శత మర్కటః ” అన్నట్లు ఉంటాడు. తర్వాత 20 ఏళ్ళు గాడిదవి. పెళ్ళి చేసుకొని పిల్లల్ని కని సంసార భారాన్ని గాడిదలా 40 ఏళ్ల వరకూ మోస్తాడు. తర్వాత 20 ఏళ్లూ కుక్కవి. అంటే 60 ఏళ్ల వరకూ తన పిల్లలే కుక్కను చీదరించుకున్నట్లు చీ! చా! అని అంటున్నా కుక్కలా విశ్వాసంతో ఇంటికి కాపలాగా ఉంటాడు. 60 ఏళ్ల తరువాత ప్రారంభం అవుతుంది మనిషి ఆయుస్షు. అందుకే అప్పటి నుండి మనిషికి ఆధ్యాత్మిక చింతన, దైవభక్తి పెరుగుతాయి. వైరాగ్యం కలుగుతుంది.

సన్యాసాలు నాలుగు రకాలు. 1. విద్వసన్యాసం 2. వివిదిషా సన్యాసం 3. మర్కట సన్యాసం 4. అతుర సన్యాసం

1. విద్వత్సన్యాసం:

పూర్వ జన్మ సుకృతం వల్లా, పుణ్య ఫలం విశేషం వల్లా పుట్టుకతోనే సన్యాసాభిలాష కలిగి సన్యసించినవారు.
ఉదా: రామకృష్ణ పరమహంస,శంకరాచార్యులు మొదలైనవారు.

2.వివిధిషా సన్యాసం :

గురూపదేశాలకు ప్రభావితులై సన్యసించేవారు.
ఉదా: వివేకానంద స్వామి మొదలైనవారు.

3. మర్కట సన్యాసం:

బాధలూ,కష్టాలు వచ్చినప్పుడు మాత్రమే సన్యసించి అవి తీరిపోగానే తిరిగి సంసారిక జీవనంలో పడిపోయేవారు.

4. అతుర సన్యాసం :

మరణం ఆసన్నమైందని తెలిసి సన్యసించే వారు.
ఈ 4 సన్యాసాల్లో విద్వసన్యాసం, మన చేతిలో లేదు. అది పుట్టుకతో కలిగేది. వివిదిషా సన్యాసం ఉన్నతమైనది.మిగిలిన సన్యాసాలూ అసలైనవి కావు.

….Written by…    Muralidhara Sarma

SHARE
Previous articleరాఖీ
Next articleబలిపశువు